Citaat van de straat, Het beste gedeelte van de Amsterdamse binnenstad

Het beste gedeelte van de Amsterdamse binnenstad!

Hans Poot komt voor werk regelmatig in onze buurt. „Dit is het beste gedeelte van de Amsterdamse binnenstad. Hier wonen leuke mensen die lekker aan het werk zijn en geen kapsones hebben. Ik onderhoud heel wat Apple-computers hier in de buurt. Nee, ik woon hier niet. Ik woon in Frankrijk, daarvandaan kan ik via een webconnectie onderhoud doen aan de computers van de klanten. Maar niet alles is op afstand te regelen, soms moet je echt langsgaan, wat ook weer leuk is: zo blijf je elkaar regelmatig zien. Ook contacten moeten onderhouden worden, niet alleen computers hebben regelmatig een upgrade nodig.”

Betrokkenheid

Jade Finch

 

‘Ik heb een band met de Vijzelgracht en -straat. Ik woon in de buurt en zie de betrokkenheid van de bewoners om me heen. Ik vraag me af waarom dat hier zo sterk leeft. Terwijl op het moment de Vijzelgracht en -straat echt een ader naar de stad is waar te hard gereden wordt. Het is goed dat de rode loper eraan komt, verbreding van stoepen gaat plaatsvinden dat zal helpen om de verkeerssnelheid iets te temperen en de gemoedelijkheid van de buurt meer tot uiting te laten komen. Ik kijk daar naar uit.’

De Insider Magazine ’17 is van de persen

cover

Zeer blij om bijdrage te hebben mogen leveren aan de Insider magazine 2017. Het magazine voor ondernemers en bewoners aan de Amsterdamse grachten met extra veel aandacht voor kunst en cultuur.

We genoten gisteravond van het warme ontvangst in en van het Ambassade Hotel en de presentatie van het magazine. Uitgever Rene Beijderwellen overhandigde het eerste exemplaar aan Ernst Veen. Ernst Veen, meedenker in Cultureel Ondernemersschap en Projecten, sprak zeer lovend over het magazine.

Om je werk gedrukt te zien en te bespreken met je ‘eigen’ tevreden geinterviewden in  het Ambassade Hotel met de zon buiten op de gracht is een feest.

Prre publicatie #Vijzelcourant ‘boerenbont’

joke

Uit de Vijzelcourant een prre publicatie; Ondernemingen over…  Hobby’s

De een rijdt in zijn vrije tijd door onherbergzame gebieden, de ander verzamelt servies of werkt met hout. Joke heeft een bonte verzameling:

Dat Joke de Boer, werkzaam bij Myrabelle (hoek Vijzelgracht / Prinsengracht), thuis ook  met servies bezig voor haar hobby is dat wisten we niet. Haar liefde gaat uit naar het ‘echte Boerenbont’. Haar vitrinekast staat vol met allerlei varianten in het Boerenbontservies.

‘Hoe dat zo gekomen is;’ herhaalt ze de vraag lachend. ‘Nou mijn schoonmoeder kwam te overlijden en we moesten haar woning leeghalen. Daar zag ik het Boerenbontservies staan. Niet dat mijn schoonmoeder zoveel boerenbont servies had maar zo is het wel  begonnen. Op rommelmarkten scan ik snel of er iets staat wat ik nog niet heb. Dat wordt  steeds minder, want  ik heb in de loop der jaren heel veel bij elkaar gevonden. Fondueborden, pizzaborden, wel 17 eierdopjes, pannenset, koekenpannen noem maar op.’

Maar het is opletten, legt ze me uit. ‘De ‘oude’ originele zijn het mooist. Nieuwe Boerenbont van de Blokker bijvoorbeeld heeft niet de goede kleuren; ik zie het vooral aan het bloemetje. Dat is gewoon niet mooi bij het nieuwe servies. Veel vrienden en bekenden en zelfs de timmerman helpen haar om de collectie aan te vullen.

Vindt Joke dat Myrabelle eigenlijk ook moet uitserveren op het Boerenbontservies? ‘Nee,’ zegt ze lachend, ‘daarvoor breekt er veel te veel bij ons. Dat zou alleen maar zonde zijn.’ Dus: als u servies met boerenbont-motief tegenkomt en oplet of het wel de ‘echte’ oude is dan weet u wie u er gelukkig mee kan maken.

 

Boerenbont informatie;

Het Boerenbontservies stamt uit het jaar 1834 waarin ‘Pottekeuning’ Petrus Regout in Maastricht een moderne, gemechaniseerde aardewerkfabriek oprichtte onder de zijn eigen naam. De fabriek stond, de fabriekspoort nog steeds, aan de oevers van de Maas in Maastricht wat een onuitputtelijke bron van kwalitatief goede rivierklei gaf. De moeder van Petrus Regout had een goedlopende winkel in glas en aardewerk wat hem de nodige kennis verschafte om goede zaken te doen in aardewerk.

Na 1800 worden glas en aardewerk steeds populairder. Petrus doet goede zaken en werkt hard, hij wil graag worden toegelaten tot de aristocratie. Hij krijgt zeker erkenning. Verschillende onderscheidingen vallen zijn deel, zelfs Willem II mag hij tot zijn persoonlijke vriend rekenen. Maar hij is, tot zijn grote frustratie, niet in de adelstand verheffen. Na zijn overlijden is de bedrijfsnaam ‘Petrus Regout’ omgedoopt tot “Sphinx”.

Lezing Van Bemmelen over milieuzone old- youngtimers in Alkmaar

milieuzone presentatie Van Bemmelen

De citroen ID/DS club Noord-Holland heeft Van Bemmelen, Delft, uitgenodigd om te spreken over de milieuzone. Wat te doen? Old- en youngtimer auto bezitters maken zich zorgen. Europa heeft besloten; de ‘ouwetjes’ moeten weg. Waar blijft ons cultuurgoed en soms grote liefde? Moeten ‘we’ echt van de weg af? Of is er een oplossing?

Peter van Bemmelen is sinds 2008 bezig met deze materie; ‘Natuurlijk hebben we de verantwoording voor het milieu. Een ieder die geeft om deze wereld met of zonder (klein)kinderen zal het daarmee eens zijn.’

Schone lucht behouden is niet een luxe maar een verantwoording in onze samenleving. Er is dan ook inmiddels een oplossing gevonden wat de milieuzone test doorstaat. Nou mooi, opgelost, installeren dan. Helaas, het probleem zit um in het feit dat ondanks de beslissing van ‘Brusssel’ om de maximale uitstoot vast te leggen en de Europese landen en hun steden te verplichten om eraan te voldoen er geen éénduidige meting is om de uitstoot van de auto’s te meten. Laat staan erkenning.

Zo kan je voldoen aan de milieueisen door middel van aanpassing van een kastje in de motor (gaat niet ten koste van het geliefde eigen geluid van de motor). De stad waar je het laat controleren geeft je dan toegang tot de stad. Maar de andere stadsgrenzen blijven ondanks de aanpassing gesloten. Zij erkennen het niet. In het buitenland kom je er al helemaal niet in.

De lezingsavond bracht veel vragen op die beantwoord konden worden. Maar de hamvraag; ‘hoe houden we onze old- en youngtimers op de weg’, was niet zo gemakkelijk te beantwoorden. Hoewel toch, handen in elkaar en duidelijk maken dat met een aanpassing de prachtige auto’s die tenslotte ook cultuurgoed zijn op de weg kunnen blijven. De Ecologische voetafdruk m.b.t. tot de productie van de auto is over het algemeen al verdwenen. We moeten we ons wel organiseren en de lobby aan gaan. Aan het eind van de avond had iedereen er zin in om samen op te rijden in de geliefde Citroen naar een schoner milieu. Tenslotte ze brengen een hoop blijdschap. Bij het voorbij rijden gaan een hoop gezichten glimlachen en duimen omhoog.

Handout van de avond;

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

BosAtlas herschrijft geschiedenis verzakte panden Amsterdam… toekomst voor Groningen?

Bosatlas-van-amsterdamEen echte ‘De Bosatlas van Amsterdam’. Als inwoonster van Amsterdam, blader ik met plezier het boek door. Geïnteresseerd en leergierig lees ik vluchtig de feiten door. Tot ik stuit op ‘verkeer en vervoer – Metro’. Teruggegrepen wordt naar de lekkage in de damwanden tijdens de bouw van de NZ/lijn op de Vijzelgracht die leidde tot verzakkingen in 2008. Tot mijn ontsteltenis zie ik dat wat zo’n impact op mij en mijn gezin heeft gehad helemaal nooit heeft plaatsgevonden.

Noch voor mijn achterburen en andere buren heeft de chaos, waar ze compleet door werden overvallen, niet plaatsgevonden in hun leven.
Na de dag dat het plaatsvond, 11 september 2008, werd me op de route naar ‘waar nu te wonen met ons gezin’ het gesjoemel duidelijk. Als vrienden of bekenden vroegen wat vind je het ergst van het verzakkingsavontuur antwoorde ik met schroom dat ik het eigenlijk niet kon geloven dat mijn eigen stad, waar mijn 3 kinderen zijn geboren en opgroeien, er eigenlijk niet ‘aan’ wilde. Want; het zou niet gebeuren, het mocht niet gebeuren dus zijn sommige huizen dan ook niet verzakt.

De Bosatlas, uitgeverij Noordhoff, staat symbool voor ‘dit zijn de feiten, zo is het en niet anders’ leerde ik op school. Dit blijkt niet zo te zijn. De Bosatlas publiceert ‘het wenselijke gevoel’ van Amsterdam het zou niet, het mocht niet, bij een paar huizen is het dus ook niet gebeurt.

Mijn hart gaat uit naar Groningen. Zoveel huizen verzakt, ontregelde huishoudens, gezinnen, relaties. Ik ben bang dat ook zij niet gehoord worden, of wel, maar dan gekleurd door het oor dat suggereert te luisteren en begaan te zijn. Opdat het daarna full colour gedrukt kan worden. Ingekleurd zoals de feiten het best overkomen, een beetje minder dan de waarheid.

Bewaren

VijzelVintage alleen als je het aan kunt…

VijzelVingtage Iwrom

Iwrom Canpolat; ‘Koffie?’

Fleurige kleding, schoenen, uitnodigende stoeltjes en volle etalage ramen. Sinds 2013 geeft VijzelVintage extra kleur aan de straat. Iwrom Canpolat heeft grote betrokkenheid met de buurt en kent zijn klanten en zij kennen hem. Je hebt nooit alles gezien in de winkel. Veel (buurt)klanten lopen regelmatig naar binnen om ‘bij te blijven’ in de stroom spullen en ontwikkelingen en voor de gezelligheid.

 

Hoe denkt hij over de vertraging van de NZ/lijn en de inrichting van de Rode Loper?
Op die vragen kan de heer Canpolat kort zijn. ’Het houdt me niet bezig. Mij gaat het om mijn eigen winkel en de mensen, ik wil dat mensen zich beter voelen en dat gebeurt binnen bij ‘VijzelVintage’. Niet bij de NZ/lijn of de Rode Loper.

 

Kleding, snuisterijen, schoenen, camera’s en nog zoveel meer.
De sfeer binnen de winkel dat is voor mij belangrijk. Iedereen die de tijd neemt en kwaliteit zoekt is welkom. De ene klant loopt over de drempel omdat ze echt op zoek zijn naar een specifiek kledingstuk. De andere komt langs om zichzelf te verwennen omdat het even tegen zit. Als het laatste het geval is ziet Canpolat dat aan het gezicht van de klant. Dit zijn dan ook meestal vaste klanten. Hij roept dan bij binnenkomst; ‘Koffie?’ en verdwijnt achter het gordijn aan het eind van de winkel. Daar wordt de koffie gezet. Later op de dag kan de koffie vervangen worden door een borrel. Geserveerd in het juiste kopje en mooie geslepen glazen. Hij trekt het juiste ‘opfleur’ kledingstuk uit de rekken voor de klant voordat de koffie klaar is. Over alles wordt nagedacht. Dat verwacht Canpolat ook van zijn klanten. Ongeïnteresseerdheid of gebrek aan stijl duldt hij niet in zijn zaak.

Helena van Gelder.
artikel uit de VijzelCourant, 6e jaargang nr. 3, september 2016

Bewaren

‘De Stadsboekwinkel’ in de mooie maar ontoegankelijke ‘De Bazel’

Amsterdamse stadsboekwinkel in 'De Bazel'.

Amsterdamse stadsboekwinkel in ‘De Bazel’.

De Bazel is een statig oud bankgebouw aan de Vijzelstraat. De functie van het gebouw is compleet veranderd ten opzichte van  het oorspronkelijke ontwerp. Het gebouw moest solide, hoog en ontoegankelijk zijn. Het Stadsarchief heeft in het gebouw haar thuis gevonden in 2007. Op de 1e etage, in de hal, zit de Stadsboekwinkel. De Bazel heeft haar deuren opgegooid.

Op de Vijzelstraat tegenover de tramhalte ligt de rode loper uit naar de deur die directe toegang verschaft naar de Stadsboekwinkel. Deze ingang werd lang niet gebruikt. Nu kunnen we zo doorlopen naar de geschiedenis en ontwikkelingen van Amsterdam. Als je een cadeautje zoekt en geen idee hebt is hier altijd wel een mooi boek, kalender, plattegrond te vinden.

 

Hoe ervaart Stadboekhandel het uitstel van de NZ/lijn oplevering?

De schrik zit er goed in bij Herwolt van Doornen en Esther Brandt. ‘Dat is niet zo best. De klanten vinden al niet gemakkelijk de weg naar onze winkel. Wij huren de ruimte binnen De Bazel en zijn compleet zelfstandig. Toen het Stadsarchief verhuisde in 2007 van de Amsteldijk naar de Vijzelstraat hebben ze hun winkel gesloten en gekozen voor een samenwerking met een zelfstandige. Wij waren de gelukkigen.’

‘Door het uitstel van de NZ/lijn met als gevolg dat de Rode Loper later uitrolt en de bruggen later worden aangepakt maken we ons echt zorgen. Nog een extra barrière in de toegankelijkheid naar de winkel.’ Sinds 1983 zit Herwolt in de boeken. Het is zijn passie. Nu is het zaak de klanten met dezelfde passie te bereiken.

 

Welk boek mogen we niet missen?

Het duizelt je als rondkijkt, zoveel mooie boeken over Amsterdam. Voor Herwolt is het duidelijk welk boek we zeker moeten hebben. ‘Het pas uitgekomen boek van Geert Mak, ‘De levens van Jan Six’, gaat als warme broodjes over de toonbank. De paperback is al uitverkocht.’ Gelukkig krijgt hij dezelfde week weer een nieuwe levering.

www. Stadsboekwinkel.nl, Gebouw De Bazel, Vijzelstraat 32 – hal, Amsterdam, 020 – 6250950

Artikel uit de VijzelCourant, 6e jaargang nr. 3, september 2016

Bewaren

Bewaren

Citaat Vijzelgracht-straat; ‘de Fles’

Ron Rooze, eigenaar ‘de fles’

‘De Fles’ ontkurkt nieuwe kaart.

‘Café / Restaurant de Fles’ staat er op de hoek van Vijzelstraat / Prinsengracht. In het souterrain draaien de keuken en muziek. Buiten zit het terras vol. De dienbladen gaan trap op en af. Wat vindt Ron, de eigenaar, van het zoveelste uitstel van de oplevering NZ/lijn?

Ron bemoeit zich er niet meer mee, het duurt te lang. Vroeger wel maar nu wil hij zich bezig houden met positieve dingen en de toekomst. De gastvrijheid, lekker, goed eten en gezelligheid bij de Fles. ‘Het is weer tijd voor een nieuwe kaart, we blijven vernieuwen en ontwikkelen. Op deze kaart mooie biologische, kwaliteit gerechten. Eenvoudig en goed.

Is de fles nou meer een restaurant of een café?

‘Beide’, zegt Ron. ‘Binnenlopen voor een drankje en een gesprek is even welkom als de restaurant gasten’. Ron hanteert daar dan ook de drankprijzen naar. Geen grachtengordel prijzen op ‘zijn’ stukje Prinsengracht voor de wijn en biertjes. Bijzondere cocktails maken ze ook graag. Voor het restaurant gedeelte is hij alweer bezig met een nieuwe kaart. Vijf mooie voor- en hoofdgerechten waaruit gekozen kan worden. De spareribs moeten eraan geloven die gaan eruit. ‘We moeten vooruit en ontwikkelen.’ Ron houdt zelf enorm van koken. En een goed gesprek. Lachend zegt hij; ‘Altijd open voor een ieder die een nautisch advies nodig heeft’. Zijn grote passie is zeilen, daar is niet omheen te laveren.

Hoe ben je aan liefde voor de Fles gekomen?

‘Mijn vader leverde het vlees aan ‘de Fles’ alweer heel wat jaren terug. Het ging op een gegeven moment niet goed. Rons vader sprong erin en kocht de Fles en nam het toenmalige personeel ook over. Ron studeerde in die tijd en om wat bij te verdienen nam hij een bijbaantje bij ‘de Fles’. De liefde was geboren voor sfeer, goed eten en gezelligheid. Ron is jarenlang de jongste horeca ondernemer van Nederland geweest. Nu is het tijd om een ‘nieuwe Ron’ te zoeken. Hij wil het zelf rustiger aan doen en ruimte maken voor de volgende generatie. Maar eerst nog een slag slaan met de nieuwe kaart.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

prre* cafe verhaal

brabantia kus prre* ill

Daar zat ik dan, in een voor mij totaal verkeerde kroeg. Hoe dat zo kwam is een ander verhaal. Smartlappen kwamen uit de boxen. Vaste klanten liepen binnen. Ze kennen elkaar. Het is vrijdagavond, tijd om de week door te nemen, mee te zingen met de Amsterdamse liederen en te proosten op wat dan ook.

Een zeer stevige vrouw, netjes opgemaakt, haar in de haarlak (dat ging nergens meer zomaar heen) hijst zichzelf op een barkruk eentje verder dan naast de mijne.

Ze verzit wat en draait, uiteindelijk vind ze haar goede vrijdagavondkroegzit. Ze kijkt met een blik ‘nou ik ben binnen en ben er klaar voor’ het cafe rond. Oh, nee toch niet. Ze doet een graai in haar grote handtas en haalt er een deodorant spuitfles uit. Schuift haar, gelukkig ruime, blouse bij de hals wat open, de spuitfles verdwijnt in de blouse en maakt psssst geluid aan de rechterokselkant. Dit wordt soepel herhaalt aan de linkerkant. Nu is ze er echt klaar voor.
Ik kijk verbijsterd, had dat nou niet even thuis gekund? Grappig, zo aan de bar even spuiten. Deel mijn verwondering met degene die me hier heeft doen komen, die is niet verbaasd en zegt dat het een fijne vrouw is. Ja, ja, daar gaat het nou even niet om.

Duidelijk. Mijn verbazing / commentaar houd ik voor mezelf deze avond. Hier gelden andere regels dan ik gewend ben. Je hoeft hier niet naar de wc te lopen om je make-up of wat dan ook goed te doen. We zijn vrij om te doen wat we willen en als allerbeste vrienden voor een avond onder elkaar.

Naast mij wordt de barkruk weggehaald, geeft altijd een ongezellig gevoel. Beetje jammer om naast een gat te zitten aan de bar. Al snel wordt het gat gevuld door een vriendelijk ogende man. Hij zegt zijn makker, die ook net met zijn vriendin is binnengekomen, hartelijke gedag. ‘Ach’; zegt hij tegen me ‘hij is al mijn gabbertje sinds we 5 zijn.’ Ik schat ze in de 60 dus dat is al een tijdje.
 
Ik concludeer dat hij niet lang kan zijn daar we elkaar in de ogen kunnen kijken terwijl ik zit en hij staat. Hij verteld me dat hij die avond drie complimenten aan me gaat geven. Altijd leuk. Ik zeg hem dat ik daarnaar uitkijk. De vaart in de drankjes zit er goed in. Ookal ben ik een vreemde in het gezeldschap mijn drankjes lopen soepel mee in de bestellingen. Ik schroef mijn tempo op om straks in staat te zijn ook een rondje te kunnen geven.
 
Pauze even een sigaretje buiten roken. Ik meld dit aan mijn buurman, om te voorkomen dat hij zich beledigd voelt dat ik zomaar weg loop. ‘Nee, schat geen probleem ik loop met je mee, ik vind je leuk, zie je, daar heb je je eerste compliment al.’
 
Als ik ga staan denk ik waar is die man gebleven??? Hij is echt een stuk kleiner en ik kijk naar beneden. Probeer mijn gezicht in de plooi te houden. Niet verbaasd kijken!!! Het lukt me.

We lopen naar het terras. Hij praat door over van alles, zijn werk, dochters, gabbers, Amsterdam. Opeens zegt hij;‘Als jij en ik iets samen krijgen, koop ik een Brabantia trapje… en geef ik een kus op je voorhoofd.’
 
Ik kijk hem lachend aan. Het is vast niet de eerste keer dat hij dit tegen een vrouw zegt, maar voor mij wel de eerste keer dat ik het hoor. Geweldig, wat een man. Ik zeg tegen hem; ‘Het zal er niet van komen, maar vergeten doe ik jou niet.’