de elastieke bal

elastieke kerstbal

elastieke kerstbal

Al jaren zie ik ze liggen, en raap ik ze op van de straat. Zomaar alleen liggen ze dan, nou dat is niet helemaal waar als ik verder kijk… Als je er één ziet liggen dan kan je op de stoep een spoor ontdekken en zie je er al snel meer. Het spoor verraadt de loop van een nonchalante, argeloze postbode. Een breed stukje rubber dat de boel stevig bij elkaar heeft gehouden toont het pad. Ik houd van dat rubber dat de boel omarmt en bij elkaar houdt.

Wij kenden vroeger onze postbode. Hij was en is een geweldig blije man die zeker rond deze tijd met een glimlach de kerstboodschappen en nieuwjaarswensen met liefde door je brievenbus doet. Ik zie hem nog wel eens op straat fietsen. Ik roep dan; ‘Hé, waar gaat mijn favoriete postbode heen?’ We fietsen dan samen een stukje op zolang als onze routes dat toelaten. Hij vertelt me dan dat alles verandert is sinds de overname van TNT. Het is niet zo leuk meer, hij heeft zijn eigen brievenbussen niet meer. Ik ben inmiddels verhuisd dus voor mij voelt het natuurlijk dat hij niet meer van mij is. Na zijn ‘stand van zaken’ geeft hij me ook altijd nog een compliment over mijn bril of over mijn lach het maakt hem niet uit hij kiest gewoon maar wat voor de gezelligheid.

Onze postbode zou nooit de elastieken op de grond achterlaten. Hij is alert en zou het doorhebben als een elastiek wegspringt uit zijn grote bos aan het stuur. Nee, hij heeft niet bijgedragen aan de inmiddels toch wel grote elastische bal die de jongens en ik hebben gespaard. Soms stuiteren ze ermee. Wat een kabaal geeft dat, de stoere elastieken doen samen een luidruchtige dans op de vloer, onder veel gejuich van de jongens en vriendjes die dan op bezoek zijn en onder de indruk. Ja, die bal van elasticiteit verhuist binnenkort weer mee naar ons volgende thuis. Om nog groter te worden in 2012. Iedereen een geweldig mooie groei toegewenst in 2012

Advertenties