lachende werkbroek

Het is doorzetten. Maar het einde is echt in zicht. De vestibule is bijna klaar, hier kan je binnenkomen. Morgen nog wat in de grondverf, opdracht van mijn aannemer, Radena. De rollen zijn niet meer helemaal duidelijk in deze verbouwing. Het is een klus die we samen delen en dus ook wat er gedaan moet worden. Loopt als een trein, zolang we maar tijd hebben voor een sigaretje (lees shaggie) en koffie (espresso) dan komt het goed. Als ik gedachtenloos mijn werkbroek opvouw, krijg ik een glimlach terug. Oh, wat gaat dit lukken.Image

Blij met de B&B wc

ja, ja, ik weet bij elke verbouwing valt er wel wat tegen… dit is ook mijn eerste niet. Wat een aderlating! Ik ben financieel, emotioneel & fysiek zo toe aan; mag het klaar zijn. Al het goeds komt in drieen. Aangezien ik op alle drie, de eerdergenoemde punten, het goed voel, mag ik de conclusie trekken dat het een groot succes gaat worden.

En… jawel hoor deze week is echt de afrondingsweek. Heerlijk! De wc vind ik zo goed gelukt! Grappig als je ergens kan doortrekken heb je echt het gevoel dat het een eigen gedeelte is. Eigenlijk doet alleen een wc dat. Hoe mooi de douche, wastafel, of keukentje ook is als er geen wc is dan is het toch niet iets op zichzelf.

Dus met trots zeg ik; ‘we zijn er echt bijna, de wc kan doorgetrokken worden”. De gasten zijn welkom,Image

boekpresentatie Matthias Rozemond

De rattenlijn van Matthias Rozemond

Lopen op een zondagmiddag, vanuit een druk Amsterdam centrum, door Haarlem voelt alsof er tijd genoeg is en je alleen maar hoeft beleven. Deze stad houdt je met haar kerkklokken  per kwartier op de hoogte van de tijd, dat dan weer wel. Ze storen je niet, het klokkengelui stroomt langs je heen. Ik ben er wel alert op,  ik moest stevig doorlopen, de klok liet mij horen dat het al kwart over twee was. Het moment dat de deuren zich zouden  openen voor de presentatie van het nieuwe boek van Matthias Rozemond, stond op mijn uitnodiging. Ik ben ontzettend nieuwsgierig.

Zijn voorgaande boeken zijn thrillers. Ieder zijn eigen smaak, ik houd niet zo van thrillers, ik vind het leven al een thriller genoeg, hoef niet extra’ fictie input’. Maar ik debuteerde als thillerlezer in dit genre door Matthias. En, ik moet zeggen, het beviel mij enorm.  Ik wijt dit aan de schrijfwijze van Matthias.

Des te blijer ben ik dat het nu om een roman gaat. Heerlijk, wel heel veel werk wat eraan voorafging. Vijf jaar lang heeft hij eraan gewerkt. Struikelen over een detail wat niet klopt dat moet altijd voorkomen worden. De dag voor mijn bezoek aan de presentatie van ‘de Rattenlijn’ was ik bij Hajo Meyer een inmiddels oude man met nog steeds een jonge vechtlustige geest. Op zijn arm staat zijn kampnummer, hij heeft het overleeft. Hij verteld mooi, feitelijk en niet verbitterd over zijn leven, knap vind ik dat!

Ik heb altijd een hekel aan de oorlog gehad en snapte andermans fascinatie ervoor totaal niet. Eigenlijk wilde ik er niets van weten dat mensen zo lelijk tegen elkaar kunnen zijn. Eerst Hajo en nu Matthias sleuren me met de haren erbij zodat ook ik het tot mij moet nemen. Gesprekken die ik met Hajo Meyer heb mogen voeren waren als rivieren soms woest soms opeens kabbelend, bijna vacuum. Het lezen van Matthias zijn boek voelt als een ontspannen treinreis met wisselende landschappen. Met gemak neemt hij me mee in de meest afschuwelijke gebeurtenissen. Fijn dat een nare bijna onmogelijk te verteren geschiedenis, getekend  door de slechtheid in de mens, door mooie mensen behapbaar wordt gemaakt en zo niet vergeten wordt.

Hoogleraar Debbie Jaarsma draagt eco-toga tijdens haar oratie.

Vrijdag 2 november om 16.00 uur draagt Debbie Jaarsma tijdens haar oratie een eco-toga van ‘de Togamaker’. Debbie Jaarsma is verbonden aan de Universiteit van Amsterdam. Met haar oratie ‘bevlogenheid in medisch onderwijs’ zal zij haar hoogleraarsambt openlijk aanvaarden.

detail de Togamaker

Debbie draagt haar toewijding als aanstaand hoogleraar als geen ander uit. Haar keuze is daarbij gevallen op een eco-toga van ‘de Togamaker’.

Deze toga is gemaakt van de stof  ‘Returnity’. Dit is een stof die ‘Cradle to Cradle’ is gecertificeerd.

De Togamaker uit Amsterdam heeft de toga gemaakt met het vakmanschap dat zo kenmerkend is voor zijn manier van werken. Ernest de Vries, eigenaar van ‘de Togamaker’, is trots op zijn werk. Hij houdt van zijn vak dat hij conform het protocol uitvoert waarin hij graag een twist aanbrengt. De buitenkant van een toga volgt eeuwenoude tradities maar… de binnenkant is een zaak tussen de Togamaker en zijn klant.

Met de voorkeuren van Debbie Jaarsma was het voor ‘de togamaker’ mogelijk direct creatief aan de slag te gaan. Debbie viel bij haar keuze voor een voering op een koeienprint. Dit omdat diergeneeskunde haar start is geweest en een belangrijke basis vormt in haar ontwikkeling.

Er zijn andere kleine persoonlijke gadgets verwerkt in de voering. Bijvoorbeeld een plekje voor een smartphone, plek voor sleutels etc. Verder staat ook vaak een motto van de eigenaar geborduurd op de rug van de voering, een persoonlijke ruggesteun.

Het motto dat bij Debbie op de rug van de voering is geborduurd: “The more I live, the more I learn. The more I learn, the more I realize, the less I know.”

In academische kringen dragen professoren een lang zwart gewaad tijdens formele cortèges en academische evenementen zoals oraties. De toga is een symbool voor wijsheid. Een mooie traditie die de ruimte geeft om met de tijd mee te gaan. Hiermee kan zelfs een duidelijk statement worden gezet. De eco-toga is een kleine innovatiedaad voor duurzaamheid en klimaatverandering in de wereld.