Prre publicatie #Vijzelcourant ‘boerenbont’

joke

Uit de Vijzelcourant een prre publicatie; Ondernemingen over…  Hobby’s

De een rijdt in zijn vrije tijd door onherbergzame gebieden, de ander verzamelt servies of werkt met hout. Joke heeft een bonte verzameling:

Dat Joke de Boer, werkzaam bij Myrabelle (hoek Vijzelgracht / Prinsengracht), thuis ook  met servies bezig voor haar hobby is dat wisten we niet. Haar liefde gaat uit naar het ‘echte Boerenbont’. Haar vitrinekast staat vol met allerlei varianten in het Boerenbontservies.

‘Hoe dat zo gekomen is;’ herhaalt ze de vraag lachend. ‘Nou mijn schoonmoeder kwam te overlijden en we moesten haar woning leeghalen. Daar zag ik het Boerenbontservies staan. Niet dat mijn schoonmoeder zoveel boerenbont servies had maar zo is het wel  begonnen. Op rommelmarkten scan ik snel of er iets staat wat ik nog niet heb. Dat wordt  steeds minder, want  ik heb in de loop der jaren heel veel bij elkaar gevonden. Fondueborden, pizzaborden, wel 17 eierdopjes, pannenset, koekenpannen noem maar op.’

Maar het is opletten, legt ze me uit. ‘De ‘oude’ originele zijn het mooist. Nieuwe Boerenbont van de Blokker bijvoorbeeld heeft niet de goede kleuren; ik zie het vooral aan het bloemetje. Dat is gewoon niet mooi bij het nieuwe servies. Veel vrienden en bekenden en zelfs de timmerman helpen haar om de collectie aan te vullen.

Vindt Joke dat Myrabelle eigenlijk ook moet uitserveren op het Boerenbontservies? ‘Nee,’ zegt ze lachend, ‘daarvoor breekt er veel te veel bij ons. Dat zou alleen maar zonde zijn.’ Dus: als u servies met boerenbont-motief tegenkomt en oplet of het wel de ‘echte’ oude is dan weet u wie u er gelukkig mee kan maken.

 

Boerenbont informatie;

Het Boerenbontservies stamt uit het jaar 1834 waarin ‘Pottekeuning’ Petrus Regout in Maastricht een moderne, gemechaniseerde aardewerkfabriek oprichtte onder de zijn eigen naam. De fabriek stond, de fabriekspoort nog steeds, aan de oevers van de Maas in Maastricht wat een onuitputtelijke bron van kwalitatief goede rivierklei gaf. De moeder van Petrus Regout had een goedlopende winkel in glas en aardewerk wat hem de nodige kennis verschafte om goede zaken te doen in aardewerk.

Na 1800 worden glas en aardewerk steeds populairder. Petrus doet goede zaken en werkt hard, hij wil graag worden toegelaten tot de aristocratie. Hij krijgt zeker erkenning. Verschillende onderscheidingen vallen zijn deel, zelfs Willem II mag hij tot zijn persoonlijke vriend rekenen. Maar hij is, tot zijn grote frustratie, niet in de adelstand verheffen. Na zijn overlijden is de bedrijfsnaam ‘Petrus Regout’ omgedoopt tot “Sphinx”.

Advertenties

prre* cafe verhaal

brabantia kus prre* ill

Daar zat ik dan, in een voor mij totaal verkeerde kroeg. Hoe dat zo kwam is een ander verhaal. Smartlappen kwamen uit de boxen. Vaste klanten liepen binnen. Ze kennen elkaar. Het is vrijdagavond, tijd om de week door te nemen, mee te zingen met de Amsterdamse liederen en te proosten op wat dan ook.

Een zeer stevige vrouw, netjes opgemaakt, haar in de haarlak (dat ging nergens meer zomaar heen) hijst zichzelf op een barkruk eentje verder dan naast de mijne.

Ze verzit wat en draait, uiteindelijk vind ze haar goede vrijdagavondkroegzit. Ze kijkt met een blik ‘nou ik ben binnen en ben er klaar voor’ het cafe rond. Oh, nee toch niet. Ze doet een graai in haar grote handtas en haalt er een deodorant spuitfles uit. Schuift haar, gelukkig ruime, blouse bij de hals wat open, de spuitfles verdwijnt in de blouse en maakt psssst geluid aan de rechterokselkant. Dit wordt soepel herhaalt aan de linkerkant. Nu is ze er echt klaar voor.
Ik kijk verbijsterd, had dat nou niet even thuis gekund? Grappig, zo aan de bar even spuiten. Deel mijn verwondering met degene die me hier heeft doen komen, die is niet verbaasd en zegt dat het een fijne vrouw is. Ja, ja, daar gaat het nou even niet om.

Duidelijk. Mijn verbazing / commentaar houd ik voor mezelf deze avond. Hier gelden andere regels dan ik gewend ben. Je hoeft hier niet naar de wc te lopen om je make-up of wat dan ook goed te doen. We zijn vrij om te doen wat we willen en als allerbeste vrienden voor een avond onder elkaar.

Naast mij wordt de barkruk weggehaald, geeft altijd een ongezellig gevoel. Beetje jammer om naast een gat te zitten aan de bar. Al snel wordt het gat gevuld door een vriendelijk ogende man. Hij zegt zijn makker, die ook net met zijn vriendin is binnengekomen, hartelijke gedag. ‘Ach’; zegt hij tegen me ‘hij is al mijn gabbertje sinds we 5 zijn.’ Ik schat ze in de 60 dus dat is al een tijdje.
 
Ik concludeer dat hij niet lang kan zijn daar we elkaar in de ogen kunnen kijken terwijl ik zit en hij staat. Hij verteld me dat hij die avond drie complimenten aan me gaat geven. Altijd leuk. Ik zeg hem dat ik daarnaar uitkijk. De vaart in de drankjes zit er goed in. Ookal ben ik een vreemde in het gezeldschap mijn drankjes lopen soepel mee in de bestellingen. Ik schroef mijn tempo op om straks in staat te zijn ook een rondje te kunnen geven.
 
Pauze even een sigaretje buiten roken. Ik meld dit aan mijn buurman, om te voorkomen dat hij zich beledigd voelt dat ik zomaar weg loop. ‘Nee, schat geen probleem ik loop met je mee, ik vind je leuk, zie je, daar heb je je eerste compliment al.’
 
Als ik ga staan denk ik waar is die man gebleven??? Hij is echt een stuk kleiner en ik kijk naar beneden. Probeer mijn gezicht in de plooi te houden. Niet verbaasd kijken!!! Het lukt me.

We lopen naar het terras. Hij praat door over van alles, zijn werk, dochters, gabbers, Amsterdam. Opeens zegt hij;‘Als jij en ik iets samen krijgen, koop ik een Brabantia trapje… en geef ik een kus op je voorhoofd.’
 
Ik kijk hem lachend aan. Het is vast niet de eerste keer dat hij dit tegen een vrouw zegt, maar voor mij wel de eerste keer dat ik het hoor. Geweldig, wat een man. Ik zeg tegen hem; ‘Het zal er niet van komen, maar vergeten doe ik jou niet.’
 

… op het ‘nog te doen’ lijstje

prre* press for champagne

NOG TE DOEN;

– kantoor prre* restylen;          ————->             press for champagne aanbrengen…

Fijne week!

 

Christmas Canal Parade #AmsterdamLightFestival ’15/’16

Christmas-Canal-Parade-Amsterdam_23702-166x166

Vincent Horbach, voorzitter Christmas Canal Parade, is druk bezig met gesprekken te voeren om de boottocht door de grachten weer veilig te stellen editie 2015/2016. De Amsterdamse politiek geeft luisterend oor. Alle partijen, inclusief bestuur Amsterdam Light Festival delen de mening, Christmas Canal Parade is een vast en zeer geliefd onderdeel van het Amsterdam Light Festival. Dat heeft zich bewezen in de Christmas Canal Parade van 2012,

We kijken allemaal uit naar de 27e a.s. als dit jaar het Amsterdam Light Festival weer van start gaat!

Expositie TAKT design bij Prinsengracht 969

Vanaf 18 augustus expositie TAKT design, kussens vervaardigd door kunstenares Everdien Breken. Er komt ook een Dutch design lijn.

From august the 18e exposition TAKT design, the pillows, by Everdien Breken, at Prinsengracht 969.

TAKT design kussens vervaardigd door kunstenares Everdien Breken

TAKT design kussens vervaardigd door kunstenares Everdien Breken


takt-logo

rozen, elk jaar weer…

DSC_1384

Elk jaar krijg ik rozen van mijn vader voor mijn verjaardag, evenveel als de lentes in mijn leven telt. De traditie startte toen ik 18 werd. Ik woonde, samen met mijn beste vriendinntetje in een kraakpand en soms bij mijn moeder in de kast. Dit laatste is een verhaal op zich wijdt ik nu niet over uit.

Mijn vader is ouder geworden, ik ook; recentelijk een jaartje erbij vandaar deze overpeinzing, en slecht ter been. Rozenoplossing is ze bestellen en ze laten bezorgen. Hij doet dat vanuit ergens tussen Rotterdam & Den Haag om in Amsterdam de rozen te laten bezorgen als verrassing. Mijn vader is zeer punctueel en concensieus. Dit gen bij hem zo sterk aanwezig heb ik niet zo ontwikkeld. Mijn vader dus wel zelf steeds sterker met de jaren. Hij stuurt het liefst een week te vroeg, een verjaardagskaart met de mededeling dat de rozen besteld zijn met het tijdstip van aflevering op mijn adres waar hij nog nooit is geweest omdat we een jaar geleden verhuisd zijn en hij gezien zijn gezondheid niet kan langskomen voor hem heel wat een besteling doen en sturen naar… ‘hoe ziet het er eigenlijk uit daar?’.

Als zijn dochter houd ik gedurende de dag er rekening mee dat ik, toch zijn gennetje, stralend de deur kan openen en blijverrast de enorme bos, die het inmiddels is geworden, hij loopt leeg op het aantal zo met de jaren, in ontvangst te kunnen nemen.

De hele middag sta ik paraat, treuzel niet bij het ophalen van mijn zoons van school, stel dat ze net voor de deur staan en ‘geen thuis krijgen’.

Begin van de avond komt de enorme bos door, stelen afgesneden in een vaas.. zoals de bestelling luidde, lief, zodat ik niet al… die rozen zelf hoef af te snijden maar direct kan neerzetten.

Tja, daar gaat het gennetje al. Dit vindt pappa niet leuk, ze zijn te laat, had hij zo niet afgesproken. Ik zeg niets hoor!

Ik bel um en zeg dat ze weer prachtig zijn, hoef niet te jokken, ze zijn echt heel mooi. ‘Fijn’; zegt hij, ‘zijn ze roze? En zit er mooi groen blad bij? Heb ik besteld, en de vaas? Ook leuk? Wil je nog een vaas dat je ze kan verdelen door het huis?’

‘Nee, pap, hoeft niet, ik houd de rozen en mijn jaren lekker bij elkaar, ik ga ze niet scheiden’. Oeps het woord is gevallen, de scheiding van mijn ouders heeft ondanks dat het zo lang geleden is weinig linken nodig als verwijzing naar. Snel eroverheen praten…’Uh, bladgroen, dat zie ik niet veel, (zou ik niet zeggen!!!) maar ze zijn prachtig, pap, echt heel mooi.’ ‘Ja, lieve dochter, ben ik er toch een beetje bij.’ (ja, zo voelt mamma dat ook zij denkt zelfs dat je het een beetje doet om haar te pesten… niemand kan om die enorme bos heen die staat te pronken op de tafel tijdens mijn feestje, mama dus helemaal niet).

Gisteren sneed ik ze stuk voor stuk weer af om nog langer te kunnen genieten. En vond verstopt tussen de rozenstelen een klein bosje groene takjes met het elastiekje er nog omheen, veels te kort!. Compleet verbouwereerd keek ik ernaar, wat een lullig bosje groen en waarom zo verstopt tussen de stelen, zo ziet niemand dat toch? Nou moet ik pappa weer bellen dat de bestelling goed is gegaan alleen dat ze het bladgroen er maar tussen hebben gepropt… Toch maar niet ik laat het zo en geniet maar gewoon van de aanblik. Deze mensen weten eenvoudig niet dat ze te maken hebben met een oudere man die alles graag goed, puntueel, compleet correct geregeld heeft. Mijn vader, staat boven nonchalant, inpulsief gedrag. Mijn ‘soon to be ex’ heeft ook zijn fiets, die hele dure mooie aanschaf van mijn vader toen ik 8 was, die hij heeft gekregen laten jatten… vlak voor ik de rozen in ontvangst nam. Ik zeg niets, je hoeft niet alles te zeggen leer ik met de jaren… rooskleurig doorgaan is het motto voor de jaren.