boekpresentatie Matthias Rozemond

De rattenlijn van Matthias Rozemond

Lopen op een zondagmiddag, vanuit een druk Amsterdam centrum, door Haarlem voelt alsof er tijd genoeg is en je alleen maar hoeft beleven. Deze stad houdt je met haar kerkklokken  per kwartier op de hoogte van de tijd, dat dan weer wel. Ze storen je niet, het klokkengelui stroomt langs je heen. Ik ben er wel alert op,  ik moest stevig doorlopen, de klok liet mij horen dat het al kwart over twee was. Het moment dat de deuren zich zouden  openen voor de presentatie van het nieuwe boek van Matthias Rozemond, stond op mijn uitnodiging. Ik ben ontzettend nieuwsgierig.

Zijn voorgaande boeken zijn thrillers. Ieder zijn eigen smaak, ik houd niet zo van thrillers, ik vind het leven al een thriller genoeg, hoef niet extra’ fictie input’. Maar ik debuteerde als thillerlezer in dit genre door Matthias. En, ik moet zeggen, het beviel mij enorm.  Ik wijt dit aan de schrijfwijze van Matthias.

Des te blijer ben ik dat het nu om een roman gaat. Heerlijk, wel heel veel werk wat eraan voorafging. Vijf jaar lang heeft hij eraan gewerkt. Struikelen over een detail wat niet klopt dat moet altijd voorkomen worden. De dag voor mijn bezoek aan de presentatie van ‘de Rattenlijn’ was ik bij Hajo Meyer een inmiddels oude man met nog steeds een jonge vechtlustige geest. Op zijn arm staat zijn kampnummer, hij heeft het overleeft. Hij verteld mooi, feitelijk en niet verbitterd over zijn leven, knap vind ik dat!

Ik heb altijd een hekel aan de oorlog gehad en snapte andermans fascinatie ervoor totaal niet. Eigenlijk wilde ik er niets van weten dat mensen zo lelijk tegen elkaar kunnen zijn. Eerst Hajo en nu Matthias sleuren me met de haren erbij zodat ook ik het tot mij moet nemen. Gesprekken die ik met Hajo Meyer heb mogen voeren waren als rivieren soms woest soms opeens kabbelend, bijna vacuum. Het lezen van Matthias zijn boek voelt als een ontspannen treinreis met wisselende landschappen. Met gemak neemt hij me mee in de meest afschuwelijke gebeurtenissen. Fijn dat een nare bijna onmogelijk te verteren geschiedenis, getekend  door de slechtheid in de mens, door mooie mensen behapbaar wordt gemaakt en zo niet vergeten wordt.